Her sabah yeni bir güne uyanıyoruz. Kimi işine yetişmeye çalışıyor, kimi okuluna, kimi ise henüz nasıl bir gelecek kuracağını düşünerek güne başlıyor. Peki, bugünün gençleri geleceğe nasıl bakıyor? Hayalleri mi ağır basıyor, yoksa kaygıları mı?

Genç olmak, eskiden biraz da hayal kurmak demekti. Bir meslek sahibi olmak, kendi ayaklarının üzerinde durmak, evlenmek, bir ev sahibi olmak, sevdiği işi yapmak… İnsanlar geleceğe dair planlar kurar, önlerinde uzun bir yol olduğunu bilerek umutla ilerlerdi. Bugün ise gençlerin hayalleri var ama bu hayallere ulaşabileceklerine dair inançları aynı ölçüde güçlü mü, tartışılır.

Üniversiteyi bitiren bir genç iş bulabilecek mi? İş bulan biri aldığı maaşla geçinebilecek mi? Kendi evine çıkabilecek, birikim yapabilecek, geleceğini güvence altına alabilecek mi? Gençlerin zihnini meşgul eden sorular artık yalnızca kariyer hedeflerinden ibaret değil. Geçim derdi, barınma sorunu, işsizlik, ekonomik belirsizlik ve gelecek kaygısı da bu soruların tam ortasında duruyor.

Belki de en üzücü olan, gençlerin artık yalnızca başarılı olmayı değil, hayatlarını sürdürebilmeyi de büyük bir hedef olarak görmesi.

Sokakta gençlerle konuştuğumuzda farklı düşüncelerle karşılaşmak mümkün. Kimi ülkesinde kalıp kendi geleceğini kurmak istiyor, kimi yurt dışında yaşamanın hayalini kuruyor. Kimi her şeye rağmen mücadele etmeye kararlı, kimi ise ne yapacağını bilemeden önündeki belirsizlikleri anlamlandırmaya çalışıyor.

Elbette bütün gençleri umutsuz olarak değerlendirmek haksızlık olur. Çünkü bugün de üreten, çalışan, girişimlerde bulunan, eğitimine devam eden, sanatla, sporla, bilimle ilgilenen ve yaşadığı topluma değer katmaya çalışan binlerce genç var. Onların enerjisi, cesareti ve değişim isteği geleceğe dair en büyük umutlarımızdan biri.

Ancak gençlerden sürekli sabırlı olmalarını, mücadele etmelerini ve geleceğe umutla bakmalarını beklerken onlara ne kadar fırsat sunabiliyoruz? Gençlerin sesini gerçekten duyuyor muyuz? Onların sorunlarını yalnızca özel günlerde hatırlamak yerine, çözümün bir parçası olmalarını sağlayabiliyor muyuz?

Unutmamak gerekir ki gençler sadece yarının değil, bugünün de söz sahibi bireyleridir. Onların fikirlerine değer vermek, hayallerini küçümsememek ve önlerine fırsatlar koymak hepimizin sorumluluğudur.

Bir ülkenin geleceği, gençlerinin hayallerinin büyüklüğüyle de ölçülür. Eğer bir genç geleceğini kendi ülkesinde kurmak istiyorsa bunun için gerekli koşulları oluşturmak gerekir. Eğitimde fırsat eşitliği, liyakat, istihdam olanakları ve ekonomik güvence yalnızca gençlerin değil, toplumun tamamının geleceğini ilgilendirir.

Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şu: Gençlere nasıl bir gelecek bırakıyoruz?

Onlardan umutlu olmalarını istiyoruz. Peki, umut edebilmeleri için yeterince neden sunabiliyor muyuz?

Çünkü gençlerin hayallerini ertelemek zorunda kalmadığı, korkmadan gelecek planı yapabildiği, emeğinin karşılığını alabildiği bir toplum hepimizin ortak dileği olmalı.

Gençler umutsuz olmak istemiyor. Onlar sadece hayal kurduklarında bu hayallerin bir gün gerçeğe dönüşebileceğine inanmak istiyor.